Business is booming.

تاثیر گذارترین برنامه نویس ها

معرفی چندی از خالق های زبان های برنامه نویسی

22
بیوگرافی دنیس ریچی، خالق زبان برنامه نویسی
بیوگرافی دنیس ریچی، خالق زبان برنامه نویسی

دنیس ریچی، یکی از تأثیرگذارترین افراد تاریخ دنیای کامپیوتر است. او خالق زبان برنامه‌نویسی C و سیستم‌عامل یونیکس است
دنیس مک‌آلیستر ریچی متولد ۹ سپتامبر سال ۱۹۴۱ در برونکسویل نیویورک است. ریچی را می‌توان پدر بسیاری از نوآوری‌های کنونی دنیای کامپیوتر و فناوری نامید. او خالق یکی از پایه‌ای‌ترین و تأثیرگذارترین زبان‌های برنامه‌نویسی مدرن یعنی زبان C است. از دیگر نوآوری‌های ریچی که پایه‌گذار تغییرات انقلابی بعدی در دنیای کامپیوتر شد، می‌‌توان به خلق سیستم‌عامل یونیکس اشاره کرد.

دنیس ریچی، سیستم‌عامل یونیکس را با یکی از دوستان قدیمی خود یعنی کن تامپسون توسعه داد. این ۲ جوایز متعددی را با همکاری یکدیگر کسب کردند. جایزه‌ی تورینگ در سال ۱۹۸۳، مدال هامینگ سازمان IEEE در سال ۱۹۹۰ و مدال ملی فناوری ایالات متحده‌ی آمریکا در سال ۱۹۹۹، از جوایز مشترک این ۲ نابغه‌ی دنیای کامپیوتر است. دنیس ریچی در سال‌های پایانی فعالیت کاری و قبل از بازنشستگی در سال ۲۰۰۷، به‌عنوان مدیر دپارتمان تحقیقات شرکت نرم‌افزاری لوسنت (Lucent Technologies) فعالیت می‌کرد. او در دنیای کامپیوتر با نام DMR نیز شناخته می‌شود.
تولد و تحصیل
دنیس ریچی، در تاریخ ۹ سپتامبر سال ۱۹۴۱ در دهکده‌ی برونکسویل در نیویورک به دنیا آمد. پدر او آلیستر ای. ریچی، یکی از دانشمندان آزمایشگاه‌های مشهور بل (Bell Labs) بود. آلیستر ریچی یکی از مؤلفان نظریه‌ی مدارهای سوئیچ‌کننده بود.
دنیس ریچی پس از گذراندن سال‌های ابتدایی تحصیل، به همراه خانواده‌ی خود به سامیت در نیوجرسی نقل مکان کرد و تحصیلات دبیرستان را در این شهر گذراند. پس از آن، او سال‌های ابتدایی تحصیلات دانشگاهی و همچنین تحصیلات تکمیلی و دوره‌ی دکترای خود را در دانشگاه هاروارد گذراند. او دوره‌ی کارشناسی خود را در رشته‌ی فیزیک و تحصیلات تکمیلی را در رشته‌ی ریاضیات کاربردی به پایان رساند. در دوره‌ی دکترا، دنیس دفاع پروپوزال خود را با عنوان «ساختار برنامه‌ها و پیچیدگی محاسباتی» زیر نظر پاتریک سی.فیشر گذراند؛ اما هیچ‌گاه مدرک Ph.D خود را دریافت نکرد. او در زمان تحصیلات دکترا، با کامپیوتر Univac I آشنا شد و کنجکاوی زیادی برای فهمیدن نحوه‌ی کار آن داشت.
کنجکاوی‌های ریچی باعث شد که او در کنار تحصیلات مدرک دکترا، شغلی پاره‌وقت در مؤسسه‌ی فناوری ماساچوست (MIT) پیدا کند. در آن زمان، تحصیلات علوم کامپیوتر و نرم‌افزار، مدارک رسمی نداشتند و شرکت‌ها برای مدیریت سیستم‌های کامپیوتری با مشکلات بزرگی مواجه بودند. ریچی و استعدادش که البته مدرکی برای آن نداشت، در این زمان برای MIT بسیار مفید بود.
فعالیت شغلی
دنیس ریچی در سال ۱۹۶۷ در «مرکز تحقیقات علمی و محاسباتی آزمایشگاه‌های بل» استخدام شد. او و کن تامپسون در این مؤسسه با هم آشنا شدند و در دهه‌ی ۱۹۶۰، تحقیات زیادی روی پروژه‌ی سیستم‌عامل Multics داشتند. نام این سیستم‌عامل مخفف «سرویس اطلاعاتی و محاسباتی چندگانه» (Multiplexed Information and Computing Srvice) بود. سازمان‌های مختلفی همچون دانشگاه MIT، آزمایشگاه‌های بل و شرکت جنرال الکتریک روی این پروژه سرمایه‌گذاری کردند و می‌توان آن را پدر سیستم‌عامل‌های متعددی از یونیکس و macOS تا ویندوز NT نامید. در نهایت، ریچی و تامپسون در سال ۱۹۶۹ از این پروژه خارج شدند.
دنیس ریچی
پس از این همکاری، تامپسون در سال ۱۹۷۰ یک مینی‌کامپیوتر PDP-7 را در یکی از آزمایشگاه‌های سازمان، پیدا کرد و نرم‌افزار خودش را به کمک ریچی و دیگر همکاران روی آن توسعه داد. برایان کرینگان که یکی از همکاران این پروژه بود، نام یونیکس را برای این نرم‌افزار جدید پیشنهاد داد. پس از آن، تامپسون برای تکمیل زبان اسمبلی با یک زبان برنامه‌نویسی سطح سیستم، زبان B را توسعه داد. پس از تامپسون، ریچی توسعه‌ی این زبان برنامه‌نویسی و سیستم‌عامل یونیکس را ادامه داد و نام زبان جدید را C انتخاب کرد. دنیس ریچی تمام عمر کاری خود را در آزمایشگاه‌های بل گذراند. این سازمان در میانه‌ی دهه‌ی ۱۹۹۰ به AT&T تغییر نام داد و در نهایت، ریچی که به زیرمجموعه‌ی Lucent این سازمان رفته بود، در سال ۲۰۰۷ بازنشسته شد.
از دیگر فعالیت های کاری ریچی می‌توان به توسعه‌ی سیستم رمزنگاری روی ماشین cipher اشاره کرد. او این پروژه را به کمک جیمز ریدز و رابرت موریس انجام داد. این سیستم توانایی رمزگشایی حداقل ۲۰۰۰ کلمه داشت. پس از توسعه‌ی این سیستم و مذاکراتی که تیم برنامه‌نویسی با سازمان NSA داشت، قرار بر این شد که این محصول منتشر نشود. دلیل عدم انتشار، قابلیت اجرای آن روی ماشین‌های رمزگشایی کشورهای دیگر بود. ریچی در توسعه‌ی سیستم‌عامل‌های Plan 9 و Inferno و همچنین زبان برنامه‌نویسی Limbo نیز همکاری داشته است.
زبان C و سیستم‌عامل Unix
شهرت اصلی دنیس ریچی، توسعه‌ی زبان برنامه‌نویسی C است که به نوعی پایه و اساس سیستم‌عامل یونیکس نیز بود. او یکی از مؤلفان کتاب معروف C Programming Language است که در اصطلاحات برنامه‌نویس‌ها به «انجیل برنامه‌نویسی» نیز شهرت دارد.
یکی از وظایف اصلی ریچی در توسعه‌ی سیستم‌عامل یونیکس، پورت کردن آن روی ماشین‌ها و پلتفرم‌های مختلف بود. تا قبل از توسعه‌ی این سیستم‌عامل و زبان مادر آن، برنامه‌ها و سیستم‌عامل‌های کامپیوتری محدودیت‌های زیادی داشتند و هرکدام تنها روی سخت‌افزار خاصی اجرا می‌شدند.
ریچی همواره اصرار داشت که در اختراعات و دستاوردها، خود را عضوی از یک گروه بداند. او در جایی گفته بود هر کار و پیشرفتی که معرفی کرده تنها یک کار کوچک «خوب» بوده و توسط هر فرد دیگر در آن زمان و مکان نیز قابل دستیابی بوده است؛ اما بی‌یارنه استراس‌تروپ، خالق زبان ++C در مصاحبه‌ای گفته است:
اگر دنیس تصمیم می‌گرفت که آن دهه از عمرش را روی موضوع دیگری مثلا ریاضیات محض بگذراند، یونیکس هیچ‌گاه به‌ دنیا نمی‌آمد.
در دنیای امروز، زبان برنامه‌نویسی C در بسیاری از زوایای دنیای کامپیوتر از اپلیکیشن‌ها تا سیستم‌های عامل و توسعه‌ی سیستم‌های‌ نهفته (امبدد) استفاده می‌شود. بسیاری از زبان‌های مدرن برنامه‌نویسی بر اساس این زبان توسعه یافته‌اند. سیستم‌عامل یونیکس نیز تأثیرات عمیقی در تاریخ علوم کامپیوتر داشته است. یکی از مشتقات مشهور سیستم‌عامل یونیکس، سیستم‌عامل محبوب لینوکس است. ریچی در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۹ عنوان کرد که لینوکس و BSD، مشتقاتی از یونیکس بوده‌اند و لینوکس، سالم‌ترین زیرمجموعه و محصول یونیکس بوده است. او در ادامه یونیکس و لینوکس را حاصل تفکرات و تحقیقات خودش، کن تامپسون و بسیاری از پیشگامان قبلی دنیای کامپیوتر دانست.
جوایز
ریچی و تامپسون در سال ۱۹۸۳، جایزه‌ی تورینگ را به خاطر تئوری عمومی سیستم‌های عامل و خصوصا توسعه‌ی سیستم‌عامل یونیکس دریافت کردند. علاوه بر آن، آن‌ها مدال Richard W.Hamming را نیز در سال ۱۹۹۰ از انجمن مهندسان برق و الکترونیک IEEE دریافت کردند. دلیل اهدای این مدال، توسعه‌ی زبان C و سیستم‌عامل یونیکس بود.
در سال ۱۹۹۷، نام ریچی و تامپسون در موزه‌ی تاریخ کامپیوتر ثبت شد. این ۲ همکار قدیمی در سال ۱۹۹۹، مدال ملی فناوری ایالات متحده‌ی آمریکا را از دست رئیس جمهور وقت یعنی بیل کلینتون دریافت کردند. در توضیح مدال آن‌ها آمده بود که توسعه‌ی زبان و سیستم‌عامل توسط این ۲ نفر، باعث پیشرفت‌های زیادی در سخت‌افزار، نرم‌افزار و سیستم‌های شبکه‌ی کامپیوتری شده و رشد کلی این صنعت را رونق بخشیده است.
مؤسسه‌ی تحقیقات صنعتی آمریکا نیز در سال ۲۰۰۵ جایزه‌ی رسمی IRI Achievement Award را به پاس زحمات ریچی و توسعه‌ی سیستم‌عامل یونیکس به او اهدا کرد. آخرین جایزه‌ی این اسطوره‌ی دنیای کامپیوتر در سال ۲۰۱۱ از طرف کشور ژاپن و تحت عنوان Japan Prize در بخش اطلاعات و ارتباطات به او اهدا شد.
زندگی شخصی و مرگ
آن‌طور که از اطلاعات رسانه‌ها به‌دست آمده، دنیس ریچی هیچ‌گاه ازدواج نکرد. عموم اطرافیان دنیس، او را فردی فروتن، باادب و دوست‌داشتنی توصیف کرده‌اند. او مانند بسیاری از نوابغ برنامه‌‌نویسی، ظاهری خاص با ریش‌ بلند داشت. دنیس کار خود را از ظهر آغاز می‌کرد و تا ساعات پایانی شب در آزمایشگاه و مرکز تحقیقاتی خود مشغول به کار بود.
دنیس ریچی در ۱۲ اکتبر سال ۲۰۱۱ و پس از تحمل بیماری‌های سخت، در سن ۷۰ سالگی از دنیا رفت. پس از مرگ او، تاریخ‌شناس دنیای کامپیوتر، پائول ای.سروتزی در موردش نوشت:
ریچی هیچ‌گاه در رادار قرار نداشت. او هیچ‌گاه نامی مشهور و پر سرو صدا نبود؛ اما اگر میکروسکوپ داشتید و با دقت به کامپیوتر خود نگاه می‌کردید، نام او را در تمام بخش‌های آن پیدا می‌کردید.
دنیس ریچی ۷ روز بعد از استیو جابز از دنیا رفت. مرگ نزدیک این نوابغ دنیای فناوری، مردم و کارشناسان را به مقایسه‌ی این ۲ نفر و دستارودهایشان مشغول کرد. در آن زمان، اکثر مقایسه‌ها، ریچی را آغازگر انقلاب بزرگی می‌دانستند که پایه‌های موفقیت استیو جابز و شهرت شرکت اپل روی آن بنا شده بود. مشهورترین اظهار نظر در این مورد، این‌گونه منتشر شد:
ریچی، مخترع و توسعه‌دهنده‌ی ۲ فناوری اصلی نرم‌افزاری بود که به‌صورت مستقیم و غیر مستقیم، DNA تمام محصولات نرم‌افزاری امروزی را شامل می‌شوند.
توزیع لینوکس فدورا ۱۶ و نسخه‌ی ۹ سیستم‌عامل FreeBSD پس از مرگ دنیس ریچی منتشر و به پاس زحمات این نابغه‌ی دنیای فناوری به نام او نام‌گذاری شدند.

بیوگرافی کن تامسون، خالق سیستم‌عامل یونیکس و زبان برنامه‌نویسی B
کن تامسون یکی از تأثیرگذارترین متخصصان دنیای کامپیوتر است که پدیده‌های پرطرفداری همچون زبان C و سیستم‌عامل لینوکس، از تلاش‌های او زاده شده‌اند.
کن تامسون (با نام کامل کنت لین تامسون – Kenneth Lane Thompson) یکی از پیشگامان دنیای کامپیوتر است. او برنامه‌نویسی آمریکایی است که سابقه‌ی کار در شرکت مشهور آزمایشگاه‌های بل (Bell Labs) را دارد. جایی که چند دستاورد مهم زندگی‌اش یعنی سیستم‌عامل یونیکس و زبان برنامه‌نویسی B در آن شکل گرفت. زبان برنامه‌نویسی B بعدا به زبان جامع و پرطرفدار C تبدیل شد. تامسون در محافل برنامه‌نویس‌ها و هکرها به نام کن شناخته می‌شود.

تامسون دستاوردهای مهم دیگری نیز در زندگی کاری خود داشته است. او یکی از توسعه دهندگان اولیه‌ی سیستم‌عامل‌ Plan 9 بوده است. او از سال ۲۰۰۶ در گوگل استخدام شد و در توسعه‌ی زبان برنامه‌نویسی اختصاصی این شرکت یعنی Go همکاری کرد
از دیگر فعالیت‌های تامسون در دنیای کامپیوتر و برنامه‌نویسی می‌توان به همکاری در توسعه‌ی سیستم عبارت‌های باقاعده (regex) و ویرایشگرهای متنی QED و ed اشاره کرد. او در توسعه‌ی انکودینگ مشهور UTF-8 نیز نقش داشته است. او در بل لبز در توسعه‌ی یک دیتابیس کامپیوتری برای پیش‌بینی پایان بازی شطرنج و همچنین اولین شطرنج کامپیوتری با نام Belle نیز همکاری داشته است.
تولد و تحصیل
کن تامسون متولد ۱۵ بهمن سال ۱۳۲۱ (۴ فوریه‌ی سال ۱۹۴۳) در شهر نیواورلئان است. او از همان کودکی علاقه‌ی شدیدی به ریاضیات و الگوریتم‌ها داشته است. کن تعریف می‌کند که در دوران تحصیل حتی مسائل معمولی ریاضیات را نیز به کمک معادلات باینری حل می‌کرده است.
تامسون، فارغ‌التحصیل علوم کامپیوتر از دانشگاه یو‌سی برکلی است
تامسون برای ادامه‌ی تحصیل در مقطع دانشگاهی به دانشگاه کالیفرنیا رفته و مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشته‌ی مهندسی برق و علوم کامپیوتر در سال‌های ۱۳۴۴ و ۱۳۴۵ (۱۹۶۵ و ۱۹۶۶) از این دانشگاه دریافت کرده است. استاد راهنمای تامسون در مقطع کارشناسی ارشد، الوین برلیکمپ (Elwyn Berlekamp)، دانشمند مشهور دنیای کامپیوتر و برنده‌ی جایزه‌ی ریچارد همینگ بود. برلیکمپ در توسعه‌ی نظریه‌ی کدگذاری و همچنین بازی‌های ترکیباتی، نامی شناخته شده است.
فعالیت کاری در بل لبز
تامسون بلافاصله پس از تحصیل در سال ۱۳۴۵ (۱۹۶۶) توسط بل لبز استخدام شد. او در آنجا با نابغه‌ای دیگر به نام دنیس ریچی همکار شد که پروژه‌ی مشترکی با نام سیستم‌عامل Multics را با هم انجام دادند. مولتیکس را می‌توان منبع الهام بسیاری از سیستم‌عامل‌های کنونی دانست. تامسون در جریان توسعه‌ی این سیستم‌عامل، یک زبان برنامه‌نویسی به نام Bon و همچنین یک بازی به‌نام Space Travel نیز طراحی کرد.
بازی سفر به فضا به این صورت بود که فضانورد درون یک شبیه‌سازی از منظومه‌ی شمسی پرواز می‌کرد. بازیکن می‌توانست سفینه‌ی خود را پس از گشت و گذار در این فضای مجازی و ساده، روی هر سیاره‌ی دلخواه، فرود بیاورد. جالب است بدانید این بازی ساده، بیش از هر بازی دیگر، نقشی سازنده در تاریخ صنعت کامپیوتر داشته است.
بل لبز پس از مدتی از پروژه‌ی مولتیکس خارج شد. تامسون برای انجام بازی «سفر به فضا» نیاز به یک کامپیوتر داشت. او یک ماشین قدیمی مدل PDP-7 پیدا کرد و بازی خود را دوباره برای این ماشین، توسعه داد. به‌هرحال، سفر به فضا نه‌تنها لقب اولین بازی کامپیوتری و یکی از اولین برنامه‌های کاربردی سیستم‌عامل یونیکس را یدک می‌کشد، بلکه ابزاری برای آشنایی هرچه بیشتر تامسون با فرآیند آماده‌سازی نرم‌افزارها برای سیستم‌عامل‌ها بوده است.
پس از آشنایی با این ماشین، تیمی از محققان بل لبز به رهبری او و ریچی یک سیستم‌فایل ساختارمند را توسعه دادند. از دستاوردهای دیگر آن‌ها با این ماشین، طراحی مفهوم فرآیند کامپیوتری، فایل‌های دستگاهی و یک مترجم خط فرمان بود. در نهایت، یکی از اعضای این تیم یعنی برایان کرنیگان نام یونیکس را برای ترکیب این ابزارها پیشنهاد داد که نمادی از مولتیکس را در خود داشت.
کامپیوتر PDP-7 که تامسون روی آن کار می‌کرد، حافظه‌ای ۴ کیلوبایتی داشت. این ظرفیت پایین حافظه باعث شد تا او سیستم‌عامل خود را تا حد امکان کوچک و کم‌‌حجم توسعه دهد. در واقع، او تلاش می‌کرد تا حداکثر امکانات به ساده‌ترین حالت در سیستم‌عامل گنجانده شوند. همین تلاش‌ها، موفقیت یونیکس و انشعابات آن همچون لینوکس را رقم زد.
پس از کارهای اولیه روی این مجموعه ابزار یعنی همان یونیکس، تامسون تصمیم گرفت تا زبانی مخصوص به آن طراحی کند. در نتیجه، زبان برنامه‌نویسی ‌B متولد شد. این زبان، زمینه‌ها را برای توسعه‌ی زبان C فراهم کرد. در واقع زبان B، تلاشی برای بهبود ایرادات زبان BCPL بود.
تامسون در دهه‌ی ۱۳۴۰ (۱۹۶۰) علاوه بر موارد گفته شده، روی عبارت‌های باقاعده یا regex نیز کار کرد. این مفهوم، یک مفهوم نظری در علوم کامپیوتر است که در توسعه‌ی فرآیندهای جستجوی عبارت و جایگزینی در ویرایشگرهای متنی به کار می‌رود. کار روی این مفهوم باعث شد تا تامسون نسخه‌ای از ویرایشگر متنی QED را توسعه دهد.
ویرایشگر QED پایه‌های طراحی ویرایگشر ed را بنا کردند. این ویرایشگر به‌عنوان ابزار اصلی متنی در سیستم‌عامل یونیکس استفاده شد. پیاده‌سازی مفهوم regex در این ویرایشگرها و پس از آن، گسترش محبوبیت سیستم‌عامل یونیکس، این مفهوم را در دنیای کامپیوتر بسیار محبوب و پرکاربرد کرد. در واقع می‌‌توان گفت هر نرم‌افزاری که امروزه از این مفهوم استفاده می‌کند، نشانه‌هایی از دستاوردهای ابتدایی تامسون را در خود دارد.
حافظه‌ی کم PDP-7، تامسون را مجبور به طراحی سیستم‌عامل سبک کرد
از دیگر دستاوردهای تامسون در این زمان و در حین توسعه‌ی ویرایشگرهای متنی، طراحی مفهومی بود که بعدا با نام الگوریتم ساختمان تامسون شناخته شد. این الگوریتم نیز با تبدیل regex به اتوماتون تعیین‌ناپذیر متناهی (NFA)، عملیات جستجو و تطبیق عبارت‌های متنی را آسان می‌کند.
تامسون در ادامه‌ی فعالیت خود، همکاری بسیار نزدیکی با ریچی داشت. این دو، تمام وقت و انرژی خود را به یونیکس اختصاص داده بودند. تامسون در مصاحبه‌ای در سال ۱۳۹۰ (۲۰۱۱) گفت که اولین نسخه‌های یونیکس به‌تنهایی توسط او نوشته شده‌اند و ریچی، بعدا به توسعه‌ی آن کمک کرد:
من، به‌تنهایی دو، تا سه نسخه‌ی ابتدایی یونیکس را توسه دادم و سپس دنیس به آن علاقه‌مند شد. سپس، نوبت به بازنویسی آن با یک زبان سطح بالا رسید که بعدا به زبان C تبدیل شد. او بیشتر روی زبان و سیستم ورودی و خروجی کار می‌کرد و بقیه‌ی کارهای سیستم‌عامل بر عهده‌ی من بود. ما این توسعه‌ها را روی ماشین PDP-11 انجام می‌دادیم که در آن زمان به‌خاطر گسترش در فضای آکادمیک، محبوبیت بالایی داشت.
همان‌طور که تامسون اشاره کرده است، زبان C از مراحل بازنویسی و ویرایش سیستم‌عامل یونیکس زاده شد. در واقع این زبان، با اصلاح سیستم‌عامل، به زبانی کامل برای نوشتن سیستم‌ها تبدیل شد. بازنویسی کرنل یونیکس با زبان C، موفقیت‌های آتی این سیستم‌عامل را نیز رقم زد. این بازنویسی، یونیکس را به سیستم‌عاملی پرتابل تبدیل کرد. پرتابل شدن، استفاده از یونیکس را در هر پلتفرمی امکان‌پذیر کرد. این رخداد، پایانی بر دورانی طولانی بود که سیستم‌عامل‌ها را به سخت‌افزار مورد استفاده، محدود می‌کرد.
انتشار اولین اسناد و اطلاعات در مورد یونیکس، در سال ۱۳۵۲ (۱۹۷۳) توسط تامسون انجام شد. در واقع او در یک ارائه، این سیستم‌عامل را توضیح داد و پس از آن، گزارشی جامع در مورد این ارائه در یک ژورنال معتبر چاپ شد و همین روند، محبوبیت و شهرت یونیکس را دوچندان کرد.
دانشگاه یوسی برکلی و بل لبز را می‌توان توسعه‌دهندگان اصلی یونیکس خواند
مدیران دانشگاه برکلی به‌سرعت متوجه پتانسیل‌های این سیستم‌عامل شدند و نسخه‌ای از آن را سفارش دادند. تامسون در سال ۱۳۵۴ (۱۹۷۵) یک مرخصی طولانی‌مدت از بل لبز اخذ کرد و به دانشگاه محل تحصیلش یعنی یو سی برکلی رفت. او در آنجا در مراحل نصب سیستم‌عامل Version 6 Unix روی کامپیوترهای PDP-11/70 به دانشگاه کمک کرد. این سیستم‌عامل بعدا به‌عنوان سیستم‌عامل اختصاصی دانشگاه توسعه یافت و با نام BSD شناخته شد. در واقع، پس از این اتفاق دانشگاه UCB نیز در کنار بل لبز به یکی از توسعه‌دهندگان یونیکس تبدیل شد.
همان‌طور که گفته شد، تامسون در توسعه‌ی کامپیوتر شطرنج‌باز Belle نیز نقش داشته است. او با همکاری جوزف کاندان، نرم‌افزار و سخت‌افزار این ماشین را توسعه داد. به‌علاوه، او برنامه‌ای نوشت تا تمامی احتمالات پایان یک بازی شطرنج را تخمین بزند. البته این تخمین‌ها برای فرضیه‌هایی با ۴ و ۵ و ۶ مهره در پایان بازی توسعه یافتند که امروز با اصطلاح Endgame tablebase شناخته می‌شوند. در واقع این تخمین‌ها و جداول حاصل، به نرم‌افزارهای کامپیوتری شطرنج کمک می‌کنند تا در موقع رخداد یک موقعیت خاص، بهترین تصمیم را برای حرکت بعدی خود بگیرند.
توسعه‌ی یونیکس
همکاری تامسون و ریچی در سال‌های آینده هم ادامه پیدا کرد و آن‌ها توسه‌ی هرچه بهتر یونیکس را نقطه‌ی تمرکز خود قرار دادند. نسخه‌های اولیه‌ی این سیستم‌عامل که به نام Research Unix شناخته می‌شدند، موضوع اصلی فعالیت‌های این دو دانشمند بودند و آن‌ها از کدبیس‌های BSD برای توسعه‌ی نسخه‌های ۸ و ۹ و ۱۰ استفاده کردند.
کن تامسون: لینوکس ایراداتی دارد و آینده‌ی روشنی در اتظارش نیست
در میانه‌های دهه‌ی ۱۳۶۰ (۱۹۸۰)، بل لبز تصمیم گرفت تا جایگزینی برای سیستم‌عامل یونیکس طراحی کند. تامسون در این پروه نیز از افراد تأثیرگذار بود. محصول نهایی این پروژه، با نام Plan 9 عرضه شد که سیستم‌عاملی بر پایه‌ی تجهیزات و امکانات یونیکس بود. این سیستم‌عامل تلاش می‌کرد تا ناتوانی یونیکس در انجام برخی کارها همچون رایانش توزیع شده را برطرف کند. به‌هرحال برخی از آخرین نرم‌افزارهای توسعه‌یافته در یونیکس مانند mk و rc نیز در این سیستم‌عامل استفاده شدند.
تامسون در توسعه‌ی زبان برنامه‌نویسی ++C نیز نقش کوتاهی داشته و برخی از نسخه‌های ابتدایی آن را تست کرده است. او پس از مدتی به‌خاطر مشکلات متعدد هماهنگی بین نسخه‌های این زبان، نوشتن برنامه با آن را کنار می‌گذارد. تامسون در مصاحبه‌ای در سال ۱۳۸۸ (۲۰۰۹) در مورد ++C گفته است:
این زبان، کارهای زیادی انجام می‌دهد اما ایراد اصلی آن است که همه‌ی آن‌ها نیمه‌کاره انجام می‌شوند. درواقع، ++C مجموعه‌ای به‌هم‌ریخته از ایده‌ها است که هرکدام به‌تنهایی خوب هستند.
همکاری بزرگ بعدی تامسون، توسعه‌ی یونیکد UTF-8 به‌ کمک راب پاک بود. این یونیکد بعدا به ابزار اصلی این حوزه در دنیای وب تبدیل شد و بیش از نیمی از صفحات وب با آن نوشته می‌شوند. سیستم‌عامل بعدی که میزبان تامسون بود، Inferno نام داشت. این سیستم‌عامل تحقیقاتی، بر اساس یک ماشین مجازی توسعه یافته بود. اینفرنو زمینه‌ای بود تا تامسون، ریچی و برخی محققان دیگر بل لبز در دهه‌ی ۱۳۷۰ (۱۹۹۰)، دوباره با هم همکاری کنند.
قرن ۲۱ و همکاری با گوگل
تامسون در سال‌های پایانی دهه‌ی ۱۳۷۰ (۱۹۹۰) از بل لبز بازنشسته شده و در شرکت Entrisphere مشغول به کار شد. او تا سال ۱۳۸۵ (۲۰۰۶) در این شرکت مشغول بود تا این که گوگل، او را در سال ۱۳۸۶ استخدام کرد. تامسون یکی از توسعه‌دهندگان پروژه‌ی گوگل در زمینه‌ی زبان‌های برنامه‌نویسی یعنی زبان Go است. او در مورد این همکاری می‌گوید:
من و پایک و گریسمر در این پروژه با هم همکاری کردیم و ابتدا، تمرکز اصلی روی تحقیقات بود. ما همگی از زبان ++C متنفر بودیم. تیم توسعه تمامی جزئیات زبان جدید را با ما سه نفر در میان می‌گذاشت و به همین دلیل، هیچ قابلیت اضافی و بی‌فایده به این زبان افزوده نشد.
تامسون در مصاحبه‌های مختلف، موفقیت یونیکس و توسعه‌ی آن را روندی برای تغییر رویکرد از کامپیوترهای متمرکز و بزرگ، به سیستم‌های توزیع شده و کوچک بیان می‌کند. او موفقیت‌های خودش را نیز مرهون تفکر پایین به بالا می‌داند و معتقد است پرداختن به مشکلات و چالش‌ها از نگاهی جزئی به کل سیستم، یافتن راه‌حل‌ها را آسان‌تر می‌کند.
نظر تامسون در مورد لینوکس
لینوکس را می‌توان موفق‌ترین انشعاب سیستم‌عامل یونیکس در دنیای امروز دانست. این موفقیت پس از ابداع توسط لینوس توروالدز و سال‌ها توسعه با همکاری هزاران توسعه‌دهنده در سرتاسر جهان ایجاد شده است. امروز، لینوکس یکی از فرمانروایان حوزه‌ی سیستم‌عامل در جهان است و کاربران امروزی، بیش از یونیکس، لینوکس را می‌شناسند.
تامسون به‌عنوان توسعه‌دهنده‌ی سیستم‌عامل یونیکس، در سال ۱۳۷۸ (۱۹۹۹) در مصاحبه‌ای، نظری نه‌چندان مثبت در مورد لینوکس بیان کرده و آینده‌ی آن را نامعلوم عنوان کرد. او در پاسخ به سؤالی در مورد این سیستم‌عامل گفت:
لینوکس سیستم‌عاملی کاملا مقابل مایکروسافت است. در واقع این سیستم تلاش کرده تا مقابله‌ای با مایکروسافت (نه بیشتر و نه کمتر) باشد. من فکر نمی‌کنم این سیستم‌عامل در آینده موفق شود. من کدهای اصلی آن را دیده‌ام و موارد مثبت و منفی، هر دو در آن وجود دارند. افراد متعدد و ناشناسی در توسعه‌ی آن همکاری کرده‌اند و کیفیت آن در بخش‌های مختلف تفاوت‌های عمده‌ای دارد.
تجربه‌ی من و برخی از دوستانم نشان می‌دهد که لینوکس غیرقابل اعتماد است. در واقع مایکروسافت غیرقابل اعتماد بوده و لینوکس از آن بدتر است. این سیستم‌عامل در فضایی خارج از کامپیوترهای شخصی ناپایدار است. اگر بخواهید آن را در فایروال‌ها، گیت‌وی‌ها و سیستم‌های امبدد استفاده کنید، قطعا راه درازی در پیش دارید
جوایز و افتخارات
تامسون در سال ۱۳۵۹ (۱۹۸۰) به‌خاطر فعالیت در توسعه‌ی سیستم‌عامل یونیکس، از طرف آکادمی ملی مهندسی آمریکا به‌عنوان برنامه‌نویس منتخب انتخاب شد. او و ریچی در سال ۱۳۶۲ (۱۹۸۳) به‌طور مشترک جایزه‌ی تورینگ را به‌خاطر توسعه‌ی سیستم‌عامل یونیکس و تدوین نظریه‌ی کامل سیستم‌‌عامل، دریافت کردند. این دو نفر، در سال ۱۳۶۹ (۱۹۹۰) نیز جایزه‌ی ریچارد همینگ را به همین خاطر از IEEE دریافت کردند.
تامسون یکی از تأثیرگذارترین بازیگران تاریخ دنیای فناوری است. نام او به همین خاطر در سال ۱۳۷۶ (۱۹۹۷) در موزه‌ی تاریخ کامپیوتر ثبت شد. دلیل این ثبت نیز بار دیگر توسعه‌ی یونیکس و همچنین زبان برنامه‌نویسی C بود. بیل کلینتون، رئیس جمهور وقت آمریکا، مدال ملی فناوری سال ۱۳۷۷ (۱۹۹۸) را به این برنامه‌نویس و همکار همیشگی‌اش ریچی اهدا کرد.
از دیگر جوایز دریافت شده توسط کن تامسون می‌توان به اولین مدال تسوتمو کانای مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک (IEEE) در سال ۱۳۷۸ (۱۹۹۹) و همچنین جایزه‌ی ملی ژاپن در بخش اطلاعات و ارتباطات در سال ۱۳۹۰ (۲۰۱۱) اشاره کرد. هر دوی این جوایز نیز در کنار دنیس ریچی دریافت شدند.

 

بیوگرافی جیمز گاسلینگ، بنیان‌گذار زبان برنامه‌نویسی جاوا
جیمز گاسلینگ برنامه‌نویسی کانادایی و بنیان‌گذار زبان برنامه‌نویسی جاوا است. او در حال حاضر در بخش خدمات وب آمازون مشغول به فعالیت است.
جیمز آرتور گاسلینگ (James Arthur Gosling) متخصص علوم کامپیوتر کانادایی بوده که شهرت اصلی خود را به‌خاطر بنیان‌گذاری زبان برنامه‌نویسی جاوا به دست آورده است. گاسلینگ در دانشگاه‌های کلگری و کارنگی ملون تحصیل کرده و دارای مدرک دکترای علوم کامپیوتر است.

پروژه‌های اجرایی گاسلینگ در زمان تحصیل در دانشگاه کارنگی ملون و در مقطع دکترا شروع شدند. او نسخه‌ای از ویرایشگر متنی Emacs و همچنین نسخه‌ای برای کار با چند پردازنده از یونیکس را در دوران تحصیل در مقطع دکترا آماده کرد. علاوه بر این موارد، چند کامپایلر و سیستم پیا‌م‌رسانی نیز جزو پروژه‌های اولیه‌ی او بودند.
تولد و تحصیل
جیمز گاسلینگ در ۱۹ می سال ۱۹۵۵ در نزدیکی کلگری آلبرتا در کانادا به دنیا آمد. خانواده‌ی پدری او همگی کشاورز بوده و خانواده‌ی مادری‌اش نیز در صنعت کردشگری فعالیت می‌کردند. او دوران کودکی خود را با بازی در مزرعه و سروکله زدن با وسایل قدیمی کشاورزی گذرانده است. اولین برخورد گاسلینگ با دنیای الکترونیک، در سن ۱۰ سالگی بوده است.
پدر او قطعاتی کهنه را از مراکز سوئیچینگ مخابراتی پیدا کرده و آنها را در سطل زباله می‌اندازد. جیمز با این قطعات بازی می‌کند و بسیاری از مفاهیم اولیه‌ی الکترونیک را از این رله‌های مخابراتی می‌آموزد.
گاسلینگ در ۱۳ سالگی اولین برخوردش را با دنیای کامپیوتر تجربه کرده است. یکی از دوستان پدرش، آنها را به توری در دپارتمان کامپیوتر دانشگاه کلگری می‌برد و جیمز در همان نگاه اول، عاشق کامپیوترها می‌شود. او پس از اولین دیدار تصمیم می‌گیرد تا باز هم به‌تنهایی به این بخش از دانشگاه برود. جیمز به خاطر جثه‌ی بزرگ خود را بین دانشجویان وارد دانشگاه می‌کرده است. یکی از دلایل دیگر برای بازدیدهای گاه‌وبی‌گاه او از این دپارتمان نیز نزدیکی خانه به دانشگاه بوده است.
جیمز در مصاحبه‌ای در مورد آن سال‌ها می‌گوید که برخوردهای اولیه‌اش با کامپیوترها مانند اسباب بازی بوده است. او تقریبا به‌صورت غیرقانونی وارد دانشگاه می‌شده است و برنامه‌نویسی را تاحدودی به‌صورت خودآموز فراگرفته است. در نهایت تعدادی از کارمندان آن بخش متوجه استعداد و توانایی‌های او می‌شوند و شغلی را در دپارتمان فیزیک دانشگاه کلگری به جیمز پیشنهاد می‌دهند.
در نهایت، جیمز به‌عنوان مهندس نرم‌افزار و در دوران دبیرستان استخدام می‌شود. او از آن پس این فرصت را پیدا می‌کند که در پروژه‌های واقعی شرکت داشته باشد. در زمانی که هم سن و سالان او در حال بازی کردن با ماشین بوده‌اند،‌ او با کامپیوترها سروکار داشته است. جیمز دفتری مشترک با دانشجویان دانشگاه در دپارتمان فیزیک داشته است و از آن دوران، به‌عنوان زمانی هیجان‌انگیز در زندگی‌اش یاد می‌کند.
گاسلینگ در دوران دبیرستان در دپارتمان فیزیک دانشگاه کلگری مشغول به کار شد
گاسلینگ برای تحصیل در مقطع کارشناسی وارد همان دانشگاه کلگری شد. او مدرک خود را در رشته‌ی علوم کامپیوتر از این دانشگاه دریافت کرد و برای گذراندن تحصیلات تکمیلی وارد دانشگاه کارنگی ملون شد.
اولین پروژه‌های بزرگ گاسلینگ در زمینه‌ی برنامه‌نویسی در دانشگاه کارنگی ملون رقم خورد. او در این دانشگاه با ساختارهای چندپردازنده‌ای آشنا می‌شود که تیم‌های فنی دانشگاه، در حال توسعه‌ی سیستم‌عامل مناسب برای آنها بوده‌اند. استاد مشاور گاسلینگ در پایان‌نامه‌ی دکترا، از او می‌خواهد که در یک دوره‌ی تابستانه، امکان استفاده از سیستم‌عامل BSD unix روی این پردازنده‌های جدید را آزمایش کند. جیمز این پروژه را به‌خوبی به پایان می‌رساند و اولین نشانه‌ها از استعداد بالای برنامه‌نویسی خود خصوصا در بخش سیستم‌عامل را نشان می‌دهد.
پروژه‌ی بعدی، یک ویرایشگر متنی برای یونیکس بود. جیمز در این مورد توضیح می‌دهد که نمونه‌های اولیه‌ی ویرایشگر متنی Emacs در آن زمان موجود بوده‌ و به‌عنوان ماکروهایی برای ویرایشگر متنی Tico استفاده می‌شده است. Emacs به‌نوعی مجموعه‌ای از ماکروها بوده و توسط تیم‌های فنی MIT‌ توسعه داده شده بود.
سازمان‌ها و گروه‌هتی مختلف، نمونه‌هایی از این ویرایشگر را برای خود توسعه داده بودند اما از کد آن استفاده نکردند. در واقع، نمونه‌های دیگر تنها شبیه به Emacs اصلی بودند. اولین برخورد جیمز با Emacs در سیستم‌عامل Multics رقم می‌خورد. این نسخه، توسط فردی به‌نام برنی گرینبرگ و با استفاده از زبان Maclisp نوشته شده بود.
کامپایلرها یکی از زمینه‌های مورد علاقه‌ی همیشگی گاسلینگ بوده‌اند
جیمز که از ویرایشگر متنی برای نوشتن کامپایلر پاسکال برای سیستم‌عامل مولتیکس استفاده می‌کرده است، به شدت به آن علاقه‌مند می‌شود. او این پروژه را در تابستان انجام داده است و سپس برای ادامه‌ی تحصیل به دانشگاه بازگشته است. از آنجا که ویرایشگر محبوب او در سیستم‌های دانشگاه موجود نبوده است، جیمز نسخه‌ی مخصوص خود را در سال ۱۹۷۸ به‌عنوان اولین Emacs با زبان C توسعه می‌دهد.
جیمز، توسعه‌ی کامپایلرها و کار کردن با آنها را از علایق همیشگی خود در جوانی می‌داند. او علاوه بر پاسکال، برای یک زبان دیگر به‌نام Mumble نیز کامپایلری را توسعه داده است. علاوه بر این موارد، گرافیک و طراحی رابط‌های کاربری نیز از علایق جیمز در دوران جوانی بوده است. اگرچه در آن سال‌ها هنوز مفهوم خاصی در زمینه‌ی رابط گرافیکی کشف نشده بوده است، اما جیمز با همان ابزارهای ابتدایی به طراحی این موارد می‌پردازد.
شروع فعالیت کاری
جیمز گاسلینگ در سال ۱۹۸۴ به شرکت سان مایکروسیستمز پیوست. دوران فعالیت در این شرکت، زمینه‌های اولیه برای توسعه‌ی زبان برنامه‌نویسی جاوا و تبدیل شدن او به اسطوره‌ای در دنیای برنامه‌نویسی را رقم زده است.
جیمز در مورد سال‌های فعالیت در سان مایکروسیستمز می‌گوید:
دوران بسیار خوبی را در این شرکت گذراندم. کار در این شرکت با سیاست‌های کمتری در زمینه‌ی استانداردهای کاری همراه بود. شرکت سان در آن زمان به موفقیت‌های خوبی در سیستم‌های NFS دست پیدا کرده بود.
تولد جاوا
جیمز و همکارانش در سان مایکروسیستمز یک زبان شئ‌گرا به نام OAK را در شرکت توسعه دادند. جیمز در مورد این دوران می‌گوید که به همراه تعدادی از دوستانش متوجه تغییرات در حال شکل در دنیای فناوری شده است. از نظر او، روند حرکتی دنیا با آنچه که اکثر کارمندان و مدیران سان در نظر داشتند متفاوت بود. او آن دوران را به‌عنوان روزهای ابتدایی شکل‌گیری ایده‌ی اینترنت اشیاء می‌داند. سرانجام جیمز و همکارانش با مطالعه‌ی روند در حال شکل‌گیری، نمونه‌هایی اولیه از نرم‌افزارها و زبان‌های مورد نیاز را توسعه دادند.
جاوا محدودیت‌های آن زمان ++C را برای برنامه‌نویسان از بین برد
پروژه‌ای که گاسلینگ و همکارانش در سان انجام می‌دادند، ابتدا با نام Stealth و سپس Green تصویب شد. آنها این پروژه را در دفتری کوچک در سندهیل رود در منلو پارک کالفیرنیا پیگیری می‌کردند.
نمونه‌های اولیه‌ی جیمز و همکارانش با استفاده از زبان‌های برنامه‌نویسی C و ++C آماده می‌شد. آنها با مشکلات متعددی در نتایج روبرو بودند و پس از مدتی، اشکال را در متدولوژی زبان برنامه‌نویسی و از همه مهم‌تر مدیریت غلط حافظه در آن کشف کردند. در آن سال‌ها که محصولات الکترونیکی مصرفی در حال ظهور و افزایش محبوبیت بین مردم بودند، حفظ امنیت جانی کاربران در اولویت اول قرار داشت. زبان C اشکالاتی داشت که می‌توانست خطرات بزرگی را برای دستگاه‌های مصرفی ایجاد کند. فراموش نکنید که در آن سال‌ها، اولین نشانه‌ها از استفاده از برنامه‌نویسی در اشیاء مختلف مانند آسانسور، گوشی‌های موبایل و غیره ظهور کرده بود.
بیل جوی یکی از مهندسان سان مایگروسیستمز بود که توسعه‌ی زبان شئ‌گرا را به‌عنوان راه‌حلی برای این چالش‌ها پیشنها داد. جیمز از طرف تیم اجرایی به رفع کردن این مشکلات مشغول شد. او از زبان ++C استفاده می‌کند تا اشتباه‌های مرگ‌بار ایجاد شده در اثر باگ‌های C را جبران کند. اما هرچه که استفاده‌ی این برنامه‌نویس از زبان ++C بیشتر می‌شود، مشکلات نیز خود را عمیق‌تر نشان می‌دهند.
یکی از مشکلات عمومی دیگر در آن سال‌ها، اجبار به استفاده کردن از یک معماری مشخص پردازنده بوده است. به بیان دیگر وقتی شرکت سازنده‌ی دستگاه‌های مصرفی الکترونیک از پردازنده‌ی یک شرکت (مثلا اینتل) استفاده می‌کرد، باید نرم‌افزار خود را طبق معماری آن پردازنده توسعه می‌داد. در نتیجه، شرکت‌ها همیشه به تولیدکنندگان پردازنده وابسته می‌شدند.
جیمز در نهایت برای رفع تمامی مشکلات گفته شده، زبان برنامه‌نویسی OAK را توسعه می‌دهد. زبانی شئ‌گرا که بسیاری از چالش‌های C و ++C را رفع کرده و امروز به‌عنوان نمونه‌ی اولیه‌ی جاوا شناخته می‌شود.
اولین نسخه‌های جاوا و JVM کاملا به دست گاسلینگ آماده شدند
شرکت سان پس از مشاهده‌ی موفقیت‌های اولیه‌ی نمونه‌هایی همچون OAK، به‌فکر تجاری‌سازی آنها می‌افتد. اولین شرکتی که برای عقد قرارداد در این زمینه با سان وارد مذاکره می‌شود، تایم وارنر است که برای پروژه‌ای شبیه به اینترنت با آنها وارد مذاکره می‌شود. مدیران و کارمندان سان از این پیشنهاد هیجان‌زده شده و برای اجرای آن وارد عمل می‌شوند.
پس از شروع پروژه، توسط سان، شرکت‌های متعدد دنیای فناروی در آن زمان از این پروژه مطلع شده و برای اجرای طرح‌های مشابه وارد عمل می‌شوند. امتیاز سان در این مرحله آن بوده است که سیستم‌های آنها از زمان تاسیس در سال ۱۹۸۲،‌ همگی مجهز به اتصالات شبکه و اترنت بوده‌اند. این زیرساخت‌ها، توسعه‌ی شبکه را برای آنها آسان‌تر کرد.
جیمز در مورد آن سال‌ها و گسترش نفوذ اینترنت در دنیای فناوری می‌گوید:
در آن سال‌ها اینترنت تنها توسط شرکت‌ها و دانشگاه‌ها استفاده می‌شد. شرکت‌های بزرگی همچون آی‌بی‌ام، دیجیتال اکیوپمنت و زیراکس نیز فناوری‌های مشابهی داشتند. آنها تلاش می‌کردند تا اینترنت به شهرت جهانی و نفوذ همگانی نرسد اما در نهایت، اینترنت پیروز میدان شد.
پس از مدتی شرکت سان تصمیم می‌گیرد تا تمرکز خود را روی پروژه‌های اینترنتی و وب بگذارد. آنها به ای نتیجه می‌رسند که آینده از آن این فناوری جدید است. سرانجام در سال ۱۹۹۴، نام پروژه‌ی OAK به Java تغییر می‌کند. اولین ظهور جاوا در این زمان، در کنفرانس جهانی این شرکت رخ می‌دهد و سان، مرورگر جاوا خود مجهز به اپلیکیشن‌های داخلی با نام applet معرفی می‌کند. آنها با نمایش دادن این محصول جدید به جهانیان نشان می‌دهند که اینترنت می‌تواند چیزی بیشتر از صفحات ایستا باشد. این ارائه، یکی از انقلابی‌ترین رخدادهای دنیای وب بوده که جیمز گاسلینگ نیز در مرکز آن و به‌عنوان توسعه‌دهنده‌ی برخی دموهای کاربردی حضور داشته است.
پس از این ارائه، نت‌اسکیپ که در آن زمان مشهورترین مرورگر وب بود، از جاوا استفاده می‌کند. این روند، تیم مدیریت جاوا را به این نتیجه می‌رساند که بهترین مسیر برای افزایش شهرت و استفاده از جاوا،‌ پیاده‌سازی آن در محصولات شرکت‌هایی همچون مایکروسافت،‌ آی‌بی‌ام و اپل است. در نتیجه‌ی این اقدام، توسعه‌دهندگان نیز به‌راحتی و بدون وابستگی به مرورگر هدف، برنامه‌های خود را توسعه می‌دهند.
این قابلیت هیجان‌انگیز، دقیقا همان چیزی بود که ++C نداشت و در نیتجه، جاوا به زبانی تبدیل شد که با یک بار نوشتن و دیباگ کردن، به‌راحتی در همه‌جا استفاده می‌شد. در نهایت جاوا به محبوبیت بالایی دست پیدا کرده و به یک ثبات کلی می‌رسد. جیمز سال‌های بعدی در سان را به بهبود معماری این زبان اختصاص می‌دهد. این دانشمند در روزهای اول توسعه‌ی جاوا تمام کارهای آن را انجام داده و ماشین مجازی آن را نیز توسعه داد. سپس تیم توسعه بزرگتر شده و مسئولیت‌های او نیز در قبال این پروژه کمتر شد.
خروج از سان مایکروسیستمز
جیمز گاسلینگ در دوم آوریل سال ۲۰۱۰ شرکت محبوب خود را ترک کرد. پدر زبان برنامه‌نویسی جاوا دلیل اصلی ترک شرکت را خریده شدن آن توسط اوراکل بیان می‌کند. یک سال پیش از ترک شرکت توسط او، اوراکل این شرکت را خریداری کرده بود. گاسلینگ در این مورد در وبلاگ خود نوشت:
هرچیزی که الآن به‌صورت دقیق و صادقانه بگویم، خسارت بیشتری نسبت به مزایایش خواهد داشت. در دوران مذاکرات برای ادغام سان و اوراکل، ما نگران پتنت‌ها و حقوق معنوی سان بودیم در حالی که چشمان وکیل اوراکل، از شادی برق می‌زد.
گاسلینگ در ۲۸ مارس سال ۲۰۱۱ در وبلاگ خود نوشت که توسط گوگل استخدام شده است. ۵ ماه بعد او این کار را نیز رها کرد و به استارتاپی با نام liquid Robotics پیوست. این شرکت با تمرکز روی ساخت ربات‌های دریایی تاسیس شده بود. یکی از دستاوردهای گاسلینگ و تیمش در این شرکت، توسعه‌ی ربات سطحی بدون سرنشین بود که برای جمع‌آوری اطلاعات زنده از سطح اقیانوس‌ها استفاده می‌شد.
پس از خرید سان توسط اوراکل، جیمز به‌دلیل اختلافات، شرکت را ترک کرد
گاسلینگ ۵ سال در شرکت رباتیک فعالیت کرد و سپس در ماه می سال ۲۰۱۷ به آمازون پیوست. او در حال حاضر در بخش خدمات ابری آمازون یعنی AWS مشغول به فعالیت است. مسئولیت گاسلینگ در AWS، مهندسی ارشد و نظارت بر روند توسعه‌ی فناوری‌های اصلی پلتفرم‌های این شرکت است.
جیمز در مورد کار کردن برای آمازون معتقد است که این شرکت تاثیر زیادی در زمینه‌های پردازشی داشته است. به‌عقیده‌ی او، تیم‌های مهندسی این شرکت بسیار حرفه‌ای هستند و معماری مهندسی قوی نیز دارند.
گاسلینگ علاوه بر آمازون به‌عنوان مشاور در شرکت‌های Lightbend و Jelastic و Eucalyptus نیز مشغول به کار است.
پروژه‌های تاثیرگذار و افتخارات
همان‌طور که پیش از این نیز اشاره شد، گاسلینک به‌‌عنوان توسعه‌دهنده‌ی اصلی ویرایشگر متن Gosling Emacs شناخته می‌شود. علاوه بر آن، او سیستم ویندوزی NeWs را نیز توسعه داد که البته به‌صورت نیمه‌کاره در شرکت سان رها شد. در مورد تاثیر مهم او بر توسعه‌ی جاوا به‌عنوان زبان برنامه‌نویسی شئ‌گرا نیز به‌طور مفصل صحبت کردیم.
گاسلینگ در سال‌های ابتدایی تحصیل در دانشگاه نیز پروژه‌هایی در زمینه‌ی توسعه‌ی کامپایلرها انجام داد. او یک ماشین مجازی p-code را برای کامپیوتر DEC VAX آزمایشگاه دانشگاه توسعه داد. استاد او با استفاده از این کامپایلر، برنامه‌های نوشته شده در زبان UCSD پاسکال را اجرا می‌کرد.
جیمز گاسلینگ به‌خاطر دستاوردهای خود در توسعه‌ی زبان برنامه‌نویسی، به عضویت افتخاری آکادمی ملی مهندسی در ایالات متحده‌ی آمریکا درآمد. او در سال ۲۰۰۲ از طرف نشریه‌ی اکونومیست جایزه‌ی نوآوری را دریافت کرد. در همان سال، جایزه‌ی The Flame بنیاد USENIX به این دانشمند علوم کامپیوتر اهدا شد.
در سال ۲۰۰۷، نشان افتخار Order of Canada و عضویت در آن به جیمز گاسلینگ اهدا شد. او در سال ۲۰۱۳، به‌عنوان عضو افتخاری ACM انتخاب شد. آخرین افتخار این دانشمند علوم کامپیوتر نیز، مدال جان فون نیومن از سازمان IEEE در سال ۲۰۱۵ است.
جیمز گاسلینگ در دوران کاری خود کتاب‌های متعددی را نیز به رشته‌ی تحریر درآورده است. یکی از مشهورترین این کتاب‌ها با عنوان The Java Programming Language و در چند نسخه چاپ شده است که بزرگانی همچون بیل جوی، کن آرنولد و فرانک یلین در نگارش آنها با گاسلینگ همراه بوده‌اند. در واقع اغلب کتاب‌های منتشر شده از گاسلینگ، آموزش‌ها و توضیحاتی در مورد زبان برنامه‌نویسی جاوا هستند.

 

نویسنده: مهدی زارع سریزدی / زومیت

 

امتیاز post

نظرات بسته شده است، اما بازتاب و پینگ باز است.